ابوالفضل حسنی : چطوری خوبی علی؟....ببین داشتم ازبچه های مطرود کارمی خوندم ببينم نظرت درباره بچه هاي مطرود چي! اينها چي ميگن من که اصلن نمي تونم با هاشان ارتباط بر قرارکنم!
علی مسعودی نیا:چند تا آدم با استعداد ميونشون هست که اگه دست از اين آنارشيست بازيشون بردارن يه چيزي مي شن اونها دارن کار پست مدرن مي کنن اما با فيگورِ دمده داداييست این بازي ديگه دمده شده...
ابوالفضل حسنی :علاوه براین اونها شديدن محفلي اند غيرازجريان خودشون جريانهاي ديگه روقبول ندارند ظاهرن...
علی مسعودی نیا:ايرادي نداره البته اگه اينطور باشه...هر کسي حق داره که سليقه شواعمال کنه...هر چند بامن خيلي رفيقن اکثرشون.... استعداداي خوبي توشون هست
ابوالفضل حسنی :شکي توي استعدادشون ندارم اصلن من با نگاه وایده اینها مشکل دارم می دونی به نظرم مشکلشون چی؟ درک درستي ازبنیانهای شعر فارسي ندارندازحافظه ی تیوریک به طرف شعر ميرن ودرواقع تجربه زيستي و حافظه ادبی رو دورميزنن- فرم رونمي شناسن واشفته نويسي مي کنن...
علی مسعود نیا :درک درست از سنت شعر فارسي رو کي تعيين مي کنه؟من؟...تو؟...تاريخ ادبيات؟...منتقدا؟ کي؟...با چه مترومعياري مي سنجه درک درست رو؟
ابوالفضل حسنی: این درک درست که می گم به تعریف خودمه به نگاهی که خودم درراستای عوامل مختلف زیستی و و تربیت ذهنی ادبی که بهش رسیدمه....
علی مسعودی نیا:همين...تو نبايد از سنت شعر فارسي تابو بسازي....اونها درک خودشون رو دارن...درست يا نادرستش رو من وتو نمي تونيم تعيين کنيم...خيلي هاشون از شعراي من بدشون مي آد و اصلن به نظرشون من شاعر نيستم....ولي اين ربطي به درک درست يا غلط نداره...هر کي اندازه ي بضاعتش روي کنش هاي ادبي واکنش نشون مي ده...کي گفته که آدم بايد حتمن درک درستي از سنت شعر فارسي داشته باشه؟...مگه فروغ درک درستي از سنت و بنیانهای شعر فارسي داشت؟...ولي شعرش يه برهه رو ترکوند....احمد رضا احمدي اصلن نميدونه سنت شعر فارسي چيه...ولي تو يه برهه شعرش جريان ساز میشه...
ابوالفضل حسنی : نه این یعنی اسان گیری علی! ببين من وقتي ميگم سنت شعر فارسي هدفم اين نيست که برن دوباره جرجاني!! بخوانند ویا 10 هزاربيت شعر حفظ کنن که! ...بلکه هدفم در گير شدن با بنيان هاي شعر فارسي یا به عبارتی دیگه وارد شدن توی نهادی به نام شعر فارسی و شناخت جوانب ان از گذشته تا امروز به شکل انتخابی وگزینشی بنا به فراخور نیا زهای حسی و ذهنی مولفه...
علی مسعود نیا:درگيرند ابولفضل جان...طرفداري نمي کنم ازشون...ولي ازنزديک تو بحثاشون بودم...واقعن درگيرن...شايد بيشتراز من و تو....ممکنه خيلي ازمحصولاتشون تعريفي نداشته باشه...اما جسارت تجربه دارن من مي تونم شعر علي سطوتي رو جدي نگيرم...ولي ايده هاش رو راجع به شعر خيلي مي پسندم
ابوالفضل حسنی :ببین حرف من اینه کارهاي جمع مطرود انتزاعي واشفته ی کار کليت نداره و همه ي اينها به خاطر اينه که اينها تربیت ذهنی شعری ندارند اینها ذهنیتشان پر از حرف و شایدهم حسابی...اما من با تولیدات شعری انها بر خورد که می کنم می بینم کل انچه که فرا دستم می ادحضور یک دانای کل دیوانه است که می خواهد بااشفتگی متنی مرا به سمت اشفتگی معنا برسونه ..
علی مسعود نیا:ببين اينا به يه چيزي اعتقاد دارن به نام حاد بيانگري يا يه همچين چيزي...من باهاشون موافق نيستم...اين مشکل منه...نه مشکل اونها...اون گسيختگي ها که به نظر من و تو ايراده به نظر اونها ويژگيه...ببين ابوالفضل!تو کاراي من رو خوندي و مي دوني که سبک کارم فرق می کنه با اونها...ما بايد سعه ي صدر داشته باشيم...بايد بي خيال تعاريف خودمون بشيم...کاراي حسين پناهي رو بخون...اين آدم واقعن هيچي از شعر نمي دونسته و لي بعضي وقت ها نابود مي کنه با دو سطر....مهم اينه که به کاري که مي کنن- درست يا غلط- اعتقاد دارن...
ابوالفضل حسنی : خوب درست چون اعتقاد دارند من این بحث را مطرح کردم و مطمنم در کشا کش راه هم تغیرمی کنن و هم به هدف نسبی می رسند این در ذات هنر و کار مستمره ....اما من به این اسانی هم نمی گیرم که چند سطر که صرفن هم شهودی بوده را ور دلم بزارم و بگم اره این هست انچه که من می خواستم نه! من می گم وقتی یک گروهی مصرند و مدعی باید بتونن حداقل امکانات زیبایی شناسانه را در جان مخاطب متن خوانده وبا متن ور رفته ایجاد کنن من فکر مي کنم اساسن اینها اشفته نویسن اینها به یک دیالکتیک اشفته معتقدند انگار....
علی مسعود نیا:اين ايرادي داره به نظرت؟حقيقت اينه که اصلن ديالکتيکي وجود نداره...ما تز نداريم تا آنتي تز داشته باسيم...بنا براين فاتحه ي سنتز هم خونده ست....اونها نسل جوون تری هستن...ديدشون به قضايا بازه ي ولنگاري داره...ولنگاري ممکنه غيراخلاقي باشه ولي تو ادبيات مي تونه کارسازباشه......
ابوالفضل حسنی:درست اونها نسل جوانتری هستن اما مسله ي مانگاه انتقاديه....
علی مسعود نیا:يه وجه انتقاد رمز گشاييه...شايد ما نمي تونيم شعرشون رو رمز گشايي کنيم...چون دنيا رو جور ديگه مي بينيم...من هيچ شعري رو نمي تونم با قطعيت رد کنم...هر جهان واره اي تو شعر تعريف خودش رو داره و تاويل خودش رو
ابوالفضل حسنی :اهان خب اينکه تربيت زيباي شناسي انها با ما فرق مي کنه درست... اما این فرق با المانهایش با لایه ها با زاویه های پیشنهادی اش به من منتقل نمیشه من غافلگیر نمیشم ....
علی مسعود نیا:همينه.. اون گسيختگی تو اون فرم جواب مي ده...بذار يه مثال بزنم:من شعرم يه روند منطقي تداعي داره نزديک به هذيان...بنا براين منطق و روند نرمال زبان و تصوير و روايت رو حفظ مي کنم تا سر حد هيجانِ کابوس هام....من اگه بيام اون گسيخت ها رو تو شعرم بيارم ، دارم يه آدم فضايي رو مي آرم قاطيِ زميني ها...اون گسيخت ها تو شعر من جواب نمي ده...گل درشت مي شه... مي شه ادا....ولي وقتي قاعده ي جهان واره ي شعر رو براساس گسيخت بريزن ، اون وقت پيوستگي معنايي و تصويري مي شه نقطه ضعف شعر....
ابوالفضل حسنی:اهان درسته شاید!! اما من اگر نتونم به عنوان يک مخاطب حرفه ي به لذت برسم و بر انگیخته بشم چي بعد يعني اساسن هر متني با هر سازهایی نبايد دراجرا وانتقال ثابت کنه که از يک جهاني داره پيروي مي کنه مستقل به خود بسنده تا من بتونم به اون جهان برسم تا من بتونم هستی اون رو باور کنم حتی اگر ضد هستی باشه! مسله اینها همیجاست که به نظر من حتی کارهاشون نمی تونه اون ازهم گسیختگی هیجان انگیز حالا یا لذت بخش یا چند ش اور رو القا کنه شما با مواجهه با متنهای این گروه فقط به صرف ازهم گسیختگی می رسی...همین
علی مسعود نیا:نکته دقيقن همين جاست....اونها اصلن قصد ندارن که القاي لذت کنند...لذت متن علي رغم تموم حرفاي حضرت بارت ،يه کيفيت کاملن نسبيه....کي گفته وظيفه ي شعر لذت دادن به مخاطبه؟يکي از پتانسيل هاي متن لذت بخشيدنه...اين يه کيفيت بالقوه ست که مي تونه بالفعل نشه...
ابوالفضل حسنی :نه علی نه من قا عده را بر اين گذاشته ام که هر متنی با بر خورداری از هر نوع نگرش و افرینشی بايد راه رو به مخاطب نبنده يعني همانجور که گفتي دادايسم گراي ديگه تموم شده البته خوب من به نسبیتی که همه دادش رو می زنن باور دارم حالا ادامه بده...
علی مسعود نیا:دقيقن همين طوره...هيچ تضميني نيست که گاليله اشتباه نکرده باشه...اگه فردا بگن گاليله مزخرف گفته و دنيا دور زمین مي گرده ، اون وقت روح تموم کشيش هاي قرون وسطي به ريش ما مي خندن....نمي شه هيچي رو با قطعيت رد کرد
ابوالفضل حسنی :اين که تو ميگي درسته هيچ قطيعتي و جود نداره درست و من دستهايم بالا اما چه جوري ميشه به حو صله ي هنري درکارهاي اينها دست پيدا کرد چه جوری میشه کارهای اینها را وقتی یکبار خواندی باز برگردی بخوانی ... بگو!
علی مسعودی نیا: خب گوش کن!تو مي گي نگاه انتقادی...بايد به يه نکته توجه کني يه وجه نقد نو بررسي کانتکس متنه...زمينه...زمينه بي نهايته...نامحدوده...با معيار محدود نمي شه سنجيدش...واسه همينه که نقد نو ته نداره...ارزش داوري نداره ببين همون ماجراي داداييسمه ديگه...شايد اعتقاد اونها اين باشه که مي خوان از هنريت تقدس زدايي کنن....اين که بتونن يا نتونن به ما ربطي نداره...ولي فکرش هم موهاي تن آدم رو سيخ مي کنه......
ابوالفضل حسنی: من که این حرفها رو نمی فهمم اما فکر مي کنم اينها يه جورهایي به چالش کشيدن امرهنره؟ یا به عبارتی تقدس زدایی اززیبایی شناسی شعریه انهم به شکل عجولش...
علی مسعودی نیا:مي گم که اين يه رفتار دمده ست...ولي اجراهاشون تازه ا ست...نمي تونيم اجراهاشون رو ناديده بگيريم...ممکنه ايده هاي راه گشايي توش باشه......ببين شعر هفتاد قرار بوده بترکونه...حقيقت اينه که نترکونده...برهه اي ترکونده...لازم بوده اون جار و جنجال، ولي کافي نبوده ببین ابوالفضل! راجع به کارهای اینها به زیبایی شناسی زشتی فکر کن...علي سطوتي يه بار اين بحث رو مطرح کرد...استتيک ضعف و کثافت....يه وجهش هم ممکنه خطرناک باشه...يعني بلايي که سر نقاشي مون اومده...هر کي با يه آفتابه رنگ مي پاشه رو بوم و مي گه کارم آوانگارده...لبه ي تيغه ديگه....
ابوالفضل حسنی: اینجا اصلن تیغی وجود نداره عزیزم اینها به نظرم همان تیغ را دارند نفی می کنن اين مثل اینکه تو یک درخت را برداری از جا بکنی و وارو اون رو دوباره جا بزنی و بعد جار بزنی ای خلایق اون شاخه ها که شما می دیدید ریشه بودند و این ریشه ها که ما می بینیم شا خه اند تازه این مثالی که من زدم نمی تونه اون تلقی و برداشت من روازاینها نشان بده چون نوعی اشنا زدایی درش وجود داره...ببین علی اینها به عقیده ی من انارشیستند انهم یک انارشیست اماتور...
علی مسعود نیا :باشه... آنارشيسم اگه نبود کميت اگزيستانسياليست ها لنگ مي موند...اگه برتون مانيفست سورئاليسم رو نمي داد هنوز من و تو داشتيم شمع و گل و پروانه رديف مي کرديم...خيلي از اين تلاش ها به لجن کشيده مي شه تا نسلاي بعد ازش بهشت بسازن همون طوري که خود برتون هم به آشغالاي داداييسم مديونه...اين يه زنجيره ي تکامليه
ابوالفضل حسنی:اهان علی! پس تو به مطروديون به ديد پل نگاه مي کني!
علی مسعود نیا:آره...دقيقن...نه فقط به مطروديون....به فلاح...به عبدالرضايي...به باباچاهي...به حافظ موسوي...به براهني...به رزاجمالي...به گراناز... به تو...به خودم...سر تاريخ ادبيات هيچ وقت کلاه نرفته...اين دفعه هم نمي ره...ستيزه از تنگ نظريه...مال امروز و فرداست...پس فردايي که من و تو نيستيم قاضي جاي حق نشسته
ابوالفضل حسنی:خب جالبه اين بر خواسته ازذهن توه يعني هر نسلي فقط يه تکه از راه رو مي دوه ...اماراه هميشه ميدوه ولي من فکرمي کنم اين يک تلقيه کلي ازمسله باشه....من فکر می کنم تا هنرمند راه خودش رو پیدا نکنه و ندوه نمی تونه توی راه ادبیات بدوه...اره؟
علی مسعودنیا :نه ببین من عقيده دارم که ما به جاي جويدن خرخره ي همديگه بريم بن مايه هاي خودمون رو درست بررسي کنيم...نيما رو درست بخونيم...نجدي رو درک کنيم...به پيشنهاد هاي جلالي توجه کنيم....براهني رو بستنجيم....ما اين کارا رو نمي کنيم
ابوالفضل حسنی: خب من دارم میگم بنیانهای شعر فارسی.... پس چه دارم میگم؟
علی مسعود نیا: ابوالفضل ... من ديگه با اجازه ت مي رم...فردا بايد برم سر کار...دوست داشتي بعدن ادامه مي ديم باز....
ابوالفضل حسنی: باشه ادامه میدیم.........
عارف رمضانی:
سلام ابوالفضل !
كارهاي بعضي از اين بچه ها را خوانده ام .در مجموع هم شعر هاي ضعيف دارند و هم كار هاي نسبتن خوب . به عقيده ي من بيشتر يك جمع رفاقتي هستند تا اين كه گروهي باشند با ايده و نظرگاه مشترك كه در كارهايشان هم جلوه گر باشد .بنابر اين خيلي نمي شود به طور كلي درباره ي كارهاي اين گروه اظهار نظر كرد و رد يا تاييدشان نمود .گويا مغز كلام مسعودي نيا هم همين است .در هر حال با توجه به ذهنيت نسبي گرايي كه من دارم ، وجود تمام جريان هاي ادبي را بر مي تابم .
اما ابوالفضل جان گفتي با كارهاي اين بچه ها نمي تواني ارتباط بر قرار كني و لابه لاي حرفات از آن عيني گرايي گفتی كه خود در شعر نوشتن به آن مشغولي .به زعم من ابوالفضل بايد هنگام خواندن كارهاي ديگران ،يك ابوالفضل مخاطب باشد نه ابوالفضل شاعر.در غير اين صورت قياس به نفس مي كند و كارها ي ديگران را با سليقه ي شعر نويسي خود مي سنجد و بطبع در زيبايي شناسي آنها ره به جايي نمي برد و از حظ شعري دستش خالي مي ماند .
پايدار باشي
محبوبه میم:
سلام چیز زیادی از بچه های مطرود نمی دانم درهمان حد که به وبشان نگاهی انداختم و بیانیه ای ظاهرا از ان ها خواندم .برای همین شاید زیاد نتوانم چیزی بگویم اما:همیشه بچه هایی پیدا می شوند که جلوی بچه های قبلی در می آیند و جالب ست نامشان : بچه ها ! آن ها هم مثل همان قبلی ها می خواهند طرحی نو در اندازند و فلک را سقف بشکافند .گاه دیده شده که شکافته اند البته و برای خود جایی در ادبیات باز کرده اند.نسل جدید هرگز نمی خواهد مکرر کند پیشینیان را .اما این که چه شود و چه در آستین دارند یا خواهند داشت مسلم ست که با حرف زدن و توضیح این که چه قصدی دارند مهیا نمی شوند .کسی باید به این بچه ها بگوید تاریخ ایستاده ست و نگاه می کند ما هم چشم می گشاییم و منتظریم تا چه صدایی بخواهد از این بیانیه ها بیرون آید تا قبل از آن هیچ حرفی نمی توان زد تا وقتی که کسی بخواهد خودش را یعنی شعرش را توضیح دهد .اما همین که گروهی جمع شده اند که مثل هم فکرمی کنند اتفاق مبارکی ست برای ما که هرگز دو نفر پیدا نمی شوند که اندیشه ای یکسان درباره ی یک چیز داشته باشند شاید به همین دلیل ست که در این جا چیزی به نام مکتب تا بحال به وجود نیامده .
اما باز هم می گویم چیزی را که در دوپست قبلی برایت نوشتم در غیبت خدای عشق و شراب در غیبت دیونیزوس دیگر چه می توان گفت .مگر این که اول فکری برای پر کردن خلا دیونیزوس برداشت .
مینا:
سلام !
حرف زیادی برای گفتن ندارم فقط اینرا می دانم که خدایان خودم را که می پرستم هیچ هر خدای دیگری را هم که تو یا دیگران نشانم دهند می پرستم اما دمار از روزگار کسی در میاورم که بخواهد یکی از این خدایان را بگیرد از من ! گمان من این است که هر چیز که شروع می شود شروع شدنش خجسته است و باید با دیده تحسین به آن نگاه کرد تا ببالد . من زنم و مادر . این نقشهای دو گانه یا چند گانه ام بر تمام هستی من اثر گذاشته است انگار ! دیدم که نوزادم وقتی که به دنیا آمد زشت بود و ضعیف بود و با هیچ معیاری اصلا داخل آدم نبود ! می دانم که اگر دوستش نمی داشتم و مراقبتش نمی کردم همان روزها از بین می رفت و نمی شد آنچه شده یا خواهد شد. جریانهای متفاوت فکری و ادبی و....را هم همینطور می بینم . با تمام ضعفهایشان زشتیها و خطاهایشان خوش آمده اند و چه خوب که آمده اند . من می گویم جریانی که جرات تولد به خودش داده شایسته دوست داشته شدن و حمایت آگاهانه است و مراد من از حمایت آگاهانه تصحیح به جاو به موقع هم هست .
مهراد فلاح را از این جهت دوست ترش می دارم که می داند چه می کند و خود را به بازی عکس العمل نیانداخته است و آنچه برایش عزیزترین است بالیدن شعر است به دست هرکس که می خواهد باشد .آزمون و خطا لازمه جهان امروز است با همه تخسیهای نسل امروزش .
حالا باز من کم سواد باز سخن رانی کردم ....خوب شد اولش گفتم حرف زیادی ندارم ! روزگارت به کام شاعر جاده های کودکی !
مهرداد فلاح:
این بحث دارد خوب پیش می رود دوستان!
آیا پیش کشیدن بحث یعنی تایید ؟
من می گویم این بچه ها هستند و دارند شعر می نویسند و از شعر حرف می زنند و ادعا هایی هم دارند . بله می شود اصلن نادیده و ناشنیده گرفت شان . اما این آسان ترین کار است . من نظرم را به برخی از این ها گفته ام در مورد شعر ها و دیدگاه های شان . گفتم بهشان اغلب متن هایی که تولید می کنید ، هنوز در قد و قامت یک متن متعهد حرفه ای نمی توانند با من مخاطب طرف شوند. خب این عیب بزرگی ست که نمی شود با هیچ دیدگاهی توجیهش کرد . از سویی منکر استعداد و نوعی نگاه نو در کار این ها هم نیستم . دلم می خواهد کمک شان کنم ( اگر بشود ) تا این توانایی در قلمرو شعر فارسی بشکفد . چرا ؟ چون مشتاق خواندن شعر تازه و غافلگیر شدنم . در اصلن می خواهم جیب خودم را پر کنم!
من با بسیاری از حرف های آرش قربانی موافقم و گمان می کنم دوستان مطرودی باید این حرف ها را جدی بگیرند.
این که برخی از مطرودی ها تیغ برداشته اند و به زعم خود می خواهند گردن ما را بزنند ، دلیل نمی شود که من هم همان کنم . شعر خلاق گردنش از مو باریک تر است ، ولی برده شدنی و بریده شدنی نیست. خیال تان تخت!
